MannekeMan
Comments (2)
We kochten Candy voor een prikkie op een zonnige zaterdagmorgen. Ze was toen nog niet meer dan een mogelijke invulling van de avond die zou volgen. Al wat ik wist was dan ze geen pulp was en dat was, bezien vanuit pedagogisch oogpunt, voor dat moment goed genoeg. Al wat zij wist was dat het die mogelijke invulling van de avond zou zijn.
Candy komt direct binnen. Ze is het type vrouw wat je geen kans geeft om rustig kennis te maken… ze is er… en je doet het er maar mee. Candy is bloedmooi, kwetsbaar, kinderlijk gelukkig, een beetje blond en op dat moment nog vol speelse dromen.
Ze neemt ons mee in een levensles waarin de flinterdunne scheidslijn tussen hoop en wanhoop telkens weer ergens anders gelegd wordt. Haar liefde voor hem is een vervanging voor wat ze al die jaren zo heeft gemist bij haar zachte lieve vader en haar scherp controlerende moeder. Hij zal, hoe dan ook, het pijnlijke gat in haar droevige hart vullen.
‘I wanna try it your way’
Het is die ene, uit onvermogen tot eigenliefde genomen, keuze waarmee de onontkoombare neerwaartse beweging wordt ingezet. Of ze zichzelf daar ooit aan zal ontrekken vertelt Candy niet. Ze leert je enkel dat sommige keuzes, met de hoop op versmelting met die ander, onopgemerkt allesomvattend kunnen zijn.
Ze huilde heel even, nadat Candy ons verstomd had achter gelaten, onaangenaam verrast door het gemis aan een zoet happy end. Wat zal ze kiezen?

MannekeMan @ August 31, 2008
MannekeMan
Comments (3)
MannekeMan heeft niet altijd last van katers, zo heeft hij mogen leren dit weekeinde. Hij kende geen sprankje irritatie toen hij op zondagochtend, na een avondje stevig wijnen in de Mulooloobar, veel te vroeg werd wakker getwitterd door de kersverse rooie rakker van zijn lieve lief.
In de Mulooloobar werd door de eeuwige pubers vervent gestreden om een plaatsje achter de enige hippe draaitafel. Die rondedans bracht MannekeMan meer jeugdsentiment dan de muziek van de stapels singletjes uit oude vervlogen tijden. Samen plaatjes draaien was ook toen al een prima recept om de beschonken horde feestgangers met beide voetjes op de vloer te houden.
MannekeMan, beschouwend als hij is, keek het gebeuren vertederd terugvoelend aan, terwijl hij, net als toen de lichte verveling met een teveel aan goedkope wijn wegzipte. Hij is blij voor hen en heft het glas. Op de mijn-muziek-is-mooier-schoffies achter de pickup. Op de trotse nieuwe eigenaars van de Mulooloobar. Op haar die hij zo innig lief heeft.
Koning Hendrickus vond die eerste nacht alleen echter geen daverend succes. Pas toen de twee katers in de vroege ochtend werden verenigd verstomde het angstige geklaagzang… en vielen haar poezelige meneertje en MannekeMan nog even in een tevreden slaapje.

MannekeMan @ August 25, 2008